Eindelijk! Wat een bevalling.

Na lang duimendraaien kreeg ik zondagnacht 3 augustus eindelijk voor het eest wat 'pijn in mijn rug'. Op de controle afspraak maandavond bij de verloskundige bleek dat ik al 3 cm ontsluiting had: voor mijn gevoel 'gratis'. We hebben besloten te "strippen" (truukje om de weeën op te wekken). Maandagnacht rond 2 uur begonnen inderdaad de echte weeën. Tenminste, dat weet ik nu achteraf, want ik had vooral last van mijn rug en dacht daarom dat het wat "rommelen" was. Allemaal nog best vol te houden dus vast nog niet het echte werk. Halverwege de nacht toch maar eens de tijd tussen weeën bijhouden (ideaal zo'n iphone met stopwatch en rondetijden!) Het was allemaal nog erg onregelmatig en met lange tussenpozen, dus nog lang geen tijd om de verloskundige te bellen.. zo zijn we wel tot dinsdagmiddag 13 uur bezig geweest. Na al die tijd puffen was ik het toch wel behoorlijk zat geworden en heeft Bas toch maar eens de verloskundige gebeld om te vragen of het normaal was dat het allemaal niet zo opschoot. De verloskundige is meteen komen kijken: toch al 6-7 centimeter! We zijn zoals van te voren afgesproken meteen naar het ziekenhuis gegaan om daar de laatste nog vrije verloskamer te kunnen bemachtigen. Gelukkig op de schaduwzijde.. want wat was het warm die dag! Om half 3 zijn door de verloskundige de vliezen gebroken en daarna ging alles supersnel.

taddaah!

Om half 5 was Tom er al. Een jongetje (mijn voorgevoel klopte!), 3750 gram en meteen lekker gezond aan het huilen, plassen, poepen en drinken bij mama. Ikzelf ben er niet zonder knip en hechtingen vanaf gekomen helaas, maar alles is me uiteindelijk erg meegevallen. Om acht uur mochten we alweer naar huis met Tom in het autostoeltje. Zo vreemd is dat! Alsof je even bent gaan winkelen. Ineens ben je dan met zijn drieën.

Tom is klaar om naar huis te gaan.

Alledrie moe.