Kerstgroet!

Breaking news

Het is eindelijk gelukt. Hij rolde om! Beide heren juichen na deze
geweldige prestatie.

Om vrolijk van te worden!

Dagje Ditzen op het strand

Een tijdje geleden alweer waren oom Roel en tante Karien over uit Engeland. Met natuurlijk neef Tijm en nicht Linde. Prima novemberdagje om met elkaar van de laatste zon op het strand van scheveningen te genieten.

 

Tom en Linde schelen maar drie maanden. Over een jaar zijn ze 'even oud' maar nu is Linde duidelijk Tom's grote nicht.

Gezellig samen met Linde uit eten.

Reupen

Zo, maar weer eens een berichtje van papa.

Tom is een beetje ziekjes de laatste dagen, geen mexicaanse griep, maar een lief snotneusje en een vervelende blafhoest. Dat in combinatie met dat Tom moe zijn nog niet met lekker slapen, maar met hard huilen associëert geeft je op je papadag niet echt de vrije tijd die al je collega's denken dat je hebt. Maar ja, al doende leert men, ik kan nu heel goed activiteiten opsplitsen in losse blokken van max een half uur. Ik ga maar snel de stoelen verder fiksen en pepernoten bakken.

Babies, Babies, Babies

 

Daar is dan eindelijk de oogst van het zwangerschapsgym-clubje

 

Tom demonstrert nog even zijn kunsten aan zijn vriendjes: "zo moet je dus opdrukken, is toch simpel?"

Op bezoek bij opa en oma in Noordwijk

 

En nu moet het allemaal gewoon gaan worden.

Wandelen!

In de Appie Happie

Onze Appie heeft speciale karren waar je het kinderzitje op vast kunt knopen - ideaal. Tom trekt natuurlijk veel bekijks, maar gelukkig is hij niet te koop!

Negen weken alweer!

Het lijkt allemaal nog maar zo kort geleden. Tom is van een klein weerloos wezentje al heel snel een echt ventje met een eigen willetje geworden. Grappig ook dat zoveel mensen zeggen dat hij een bijzonder fijn gezichtje heeft voor een baby. Geen bolle babyface dus, maar een wijze en met vlagen een behoorlijk serieuze blik. Hij is steeds meer wakker en vind het dan fantastisch om naar buiten te kijken naar hoe de boom voor de zon beweegt in de wind, naar de boekenkast met prachtige kleuren en patronen of naar zichzelf in de spiegel. Maar pas echt fascinerend zijn de gezichten van mama en papa. Hij weet duidelijk bij wie hij zijn charmes in moet zetten!

Inmiddels hebben wij iets meer de handen vrij om weer dingen voor onszelf te doen. Het wipstoeltje is vooral voor ons een groot succes. Als we koken, de was vouwen, of ontbijten zit hij er rustig bij te kijken. Sinds kort vermaakt hij zich ook - al is het maar even- in de box. Lekker enthousiast meppen naar de boxhanger.

Veel van jullie hebben wel van ons gehoord dat Tom behoorlijk veel aan het hikken, spugen, hoesten, niesen, borrelen, boeren en krampen is. Dat maakt vooral het drinken aan de borst niet echt prettig voor ons allebei en rustig slapen niet gemakkelijk. Gelukkig gaat het met de maagzuurremmers van de dokter al een stuk beter en heeft de lactatiekundige (borstvoedingsgoeroe) vastgesteld dat hij inmiddels een professional is geworden in het coördineren van tegelijk drinken, spugen en hoesten en het gelukkig niet gevaarlijk is. Toch wel sneu om hem zo te zien vechten met zijn lijfje, maar wij moeten ons vooral niet te bezorgd maken en het rustig aanzien. En zowaar… de afgelopen week heeft Tom ons twee keer verrast door een flink stuk van zes uur achter elkaar te slapen. Erg welkom die extra rust. Helaas heeft hij er nog geen gewoonte van gemaakt. We blijven hopen!

Tom showt zijn kunsten

Smile!

Tom kan al heel goed lachen en gekke bekken trekken!

Tom verft zijn kamer

Tom vond de witte muur in zijn kamertje blijkbaar wat saai. Een zeer artistieke uitspatting...onbetaalbaar!

Wennen

Een halve dag oud

De eerste kraamdagen zijn zoals uit het boekje geweest. Met veel ups: wat issie lief en mooi - snif. Maar ook downs: Tom wilde ondanks eindeloos geduld en allerlei trucs maar niet goed drinken en moest uiteindelijk bijgevoed worden met een spuitje -snif. Inmiddels drinkt meneer al veel beter en begint er een beetje ritme in de dagen te komen. Ook ik ben vrij snel hersteld en huppel alweer lekker rond. Maar goed ook, want zo'n kleintje verzorgen is een zware taak. Deze week kennis gemaakt met het fenomeen spuitluier. Wat een feest!
Een week geleden kon ik me echt niet voorstellen hoe ik ooit weer een soort van normaal leven zou kunnen leiden, laat staan weer te gaan werken, maar ook daar heb ik nu weer vertrouwen in. Elke dag weer een stapje verder: eerst met de wandelwagen een blokje om, daarna met de draagzak winkelen, met de auto naar opa en oma en afgelopen zondag zelfs naar "urban jungle" hartje Rotterdam. Het laatste experiment was overigens geen onverdeeld succes: ineens is de stad vol met lawaai, stank, viezigheid en psychopaten. Mama zijn moet ook wennen... Gelukkig hield papa Bas het hoofd wel koel, ook toen Tom dwars door de draagzak zijn hele shirt onder plaste. Tsja je moet die anti-lek randjes van de luier ook helemaal goed naar buiten trekken - wist ik veel…

Tevreden :-)

Eindelijk! Wat een bevalling.

Na lang duimendraaien kreeg ik zondagnacht 3 augustus eindelijk voor het eest wat 'pijn in mijn rug'. Op de controle afspraak maandavond bij de verloskundige bleek dat ik al 3 cm ontsluiting had: voor mijn gevoel 'gratis'. We hebben besloten te "strippen" (truukje om de weeën op te wekken). Maandagnacht rond 2 uur begonnen inderdaad de echte weeën. Tenminste, dat weet ik nu achteraf, want ik had vooral last van mijn rug en dacht daarom dat het wat "rommelen" was. Allemaal nog best vol te houden dus vast nog niet het echte werk. Halverwege de nacht toch maar eens de tijd tussen weeën bijhouden (ideaal zo'n iphone met stopwatch en rondetijden!) Het was allemaal nog erg onregelmatig en met lange tussenpozen, dus nog lang geen tijd om de verloskundige te bellen.. zo zijn we wel tot dinsdagmiddag 13 uur bezig geweest. Na al die tijd puffen was ik het toch wel behoorlijk zat geworden en heeft Bas toch maar eens de verloskundige gebeld om te vragen of het normaal was dat het allemaal niet zo opschoot. De verloskundige is meteen komen kijken: toch al 6-7 centimeter! We zijn zoals van te voren afgesproken meteen naar het ziekenhuis gegaan om daar de laatste nog vrije verloskamer te kunnen bemachtigen. Gelukkig op de schaduwzijde.. want wat was het warm die dag! Om half 3 zijn door de verloskundige de vliezen gebroken en daarna ging alles supersnel.

taddaah!

Om half 5 was Tom er al. Een jongetje (mijn voorgevoel klopte!), 3750 gram en meteen lekker gezond aan het huilen, plassen, poepen en drinken bij mama. Ikzelf ben er niet zonder knip en hechtingen vanaf gekomen helaas, maar alles is me uiteindelijk erg meegevallen. Om acht uur mochten we alweer naar huis met Tom in het autostoeltje. Zo vreemd is dat! Alsof je even bent gaan winkelen. Ineens ben je dan met zijn drieën.

Tom is klaar om naar huis te gaan.

Alledrie moe.