Negen weken alweer!

Het lijkt allemaal nog maar zo kort geleden. Tom is van een klein weerloos wezentje al heel snel een echt ventje met een eigen willetje geworden. Grappig ook dat zoveel mensen zeggen dat hij een bijzonder fijn gezichtje heeft voor een baby. Geen bolle babyface dus, maar een wijze en met vlagen een behoorlijk serieuze blik. Hij is steeds meer wakker en vind het dan fantastisch om naar buiten te kijken naar hoe de boom voor de zon beweegt in de wind, naar de boekenkast met prachtige kleuren en patronen of naar zichzelf in de spiegel. Maar pas echt fascinerend zijn de gezichten van mama en papa. Hij weet duidelijk bij wie hij zijn charmes in moet zetten!

Inmiddels hebben wij iets meer de handen vrij om weer dingen voor onszelf te doen. Het wipstoeltje is vooral voor ons een groot succes. Als we koken, de was vouwen, of ontbijten zit hij er rustig bij te kijken. Sinds kort vermaakt hij zich ook - al is het maar even- in de box. Lekker enthousiast meppen naar de boxhanger.

Veel van jullie hebben wel van ons gehoord dat Tom behoorlijk veel aan het hikken, spugen, hoesten, niesen, borrelen, boeren en krampen is. Dat maakt vooral het drinken aan de borst niet echt prettig voor ons allebei en rustig slapen niet gemakkelijk. Gelukkig gaat het met de maagzuurremmers van de dokter al een stuk beter en heeft de lactatiekundige (borstvoedingsgoeroe) vastgesteld dat hij inmiddels een professional is geworden in het coördineren van tegelijk drinken, spugen en hoesten en het gelukkig niet gevaarlijk is. Toch wel sneu om hem zo te zien vechten met zijn lijfje, maar wij moeten ons vooral niet te bezorgd maken en het rustig aanzien. En zowaar… de afgelopen week heeft Tom ons twee keer verrast door een flink stuk van zes uur achter elkaar te slapen. Erg welkom die extra rust. Helaas heeft hij er nog geen gewoonte van gemaakt. We blijven hopen!