Tom is een beetje ziekjes de laatste dagen, geen mexicaanse griep, maar een lief snotneusje en een vervelende blafhoest. Dat in combinatie met dat Tom moe zijn nog niet met lekker slapen, maar met hard huilen associëert geeft je op je papadag niet echt de vrije tijd die al je collega's denken dat je hebt. Maar ja, al doende leert men, ik kan nu heel goed activiteiten opsplitsen in losse blokken van max een half uur. Ik ga maar snel de stoelen verder fiksen en pepernoten bakken.
Einde verlof, het is niet anders… Ik ben weer aan het werk en Tom naar de opvang. Nu moet dit gezin ineens als een geoliede machine gaan draaien. Het is een hele klus, maar het ging deze eerste week redelijk gesmeerd. 's-Ochtends gaat Tom met een van ons onder de douche, kleertjes aan, aan de borst, flesjes melk klaarzetten, kolfspullen klaarzetten, tasje met backup kleertjes inpakken, Tom jasje aan… en oh ja vergeet jezelf niet… Dan nog de trap af met laptoptas, kolftas, Tomtas en Tom in de maxi cosi. Op naar de opvang 'Hillegonda's tuin'. Tom zit bij de 'madeliefjes' ( dat is naast de 'rupsjes' en de 'boterbloempjes') De eerste drie dagen op de opvang zijn prima gegaan. Juffen Sofie en Lonneke hebben in zijn schriftje geschreven dat hij heel lief is en het grootste deel van de dag slaapt. Ook zij hebben de gebruiksaanwijzing gevonden: liggen is geen succes, zitten des te meer. Voor dat zitten hebben ze dan ook wel iets heel speciaals. Wij noemen het het Super-Automatische-Tom-Entertainment-System-2000. Het wipt met 6 verschillende versnellingen, speelt liedjes en heeft een ronddraaiend mobiel erboven - Hemels…
Ik mis Tom natuurlijk ontzettend en knuffel hem helemaal plat 's-avonds als ik thuiskom. Het is op het werk meteen weer superduk met nieuwe projecten. Heerlijk om weer lekker om even de hersens aan het werk te zetten. Het blijkt nog een kunst om het juiste moment en de tijd te vinden om me met het hele kolfgebeuren terug te trekken. De knop moet dan echt even om. Werkende moeder zijn vraagt natuurlijk behoorlijk wat planning, maar het lijkt allemaal te lukken. Ik heb een mooie truuk geleerd van een collega-mama: mijn autosleutels liggen tegenwoordig in de koelkast op de kolftas..
Onze Appie heeft speciale karren waar je het kinderzitje op vast kunt knopen - ideaal. Tom trekt natuurlijk veel bekijks, maar gelukkig is hij niet te koop!
Het lijkt allemaal nog maar zo kort geleden. Tom is van een klein weerloos wezentje al heel snel een echt ventje met een eigen willetje geworden. Grappig ook dat zoveel mensen zeggen dat hij een bijzonder fijn gezichtje heeft voor een baby. Geen bolle babyface dus, maar een wijze en met vlagen een behoorlijk serieuze blik. Hij is steeds meer wakker en vind het dan fantastisch om naar buiten te kijken naar hoe de boom voor de zon beweegt in de wind, naar de boekenkast met prachtige kleuren en patronen of naar zichzelf in de spiegel. Maar pas echt fascinerend zijn de gezichten van mama en papa. Hij weet duidelijk bij wie hij zijn charmes in moet zetten!
Inmiddels hebben wij iets meer de handen vrij om weer dingen voor onszelf te doen. Het wipstoeltje is vooral voor ons een groot succes. Als we koken, de was vouwen, of ontbijten zit hij er rustig bij te kijken. Sinds kort vermaakt hij zich ook - al is het maar even- in de box. Lekker enthousiast meppen naar de boxhanger.
Veel van jullie hebben wel van ons gehoord dat Tom behoorlijk veel aan het hikken, spugen, hoesten, niesen, borrelen, boeren en krampen is. Dat maakt vooral het drinken aan de borst niet echt prettig voor ons allebei en rustig slapen niet gemakkelijk. Gelukkig gaat het met de maagzuurremmers van de dokter al een stuk beter en heeft de lactatiekundige (borstvoedingsgoeroe) vastgesteld dat hij inmiddels een professional is geworden in het coördineren van tegelijk drinken, spugen en hoesten en het gelukkig niet gevaarlijk is. Toch wel sneu om hem zo te zien vechten met zijn lijfje, maar wij moeten ons vooral niet te bezorgd maken en het rustig aanzien. En zowaar… de afgelopen week heeft Tom ons twee keer verrast door een flink stuk van zes uur achter elkaar te slapen. Erg welkom die extra rust. Helaas heeft hij er nog geen gewoonte van gemaakt. We blijven hopen!
Posts
